افزایش فشارهای شهری و محیطزیستی، احیای پایدار رودخانههای شهری مانند قشلاق سنندج را به یک ضرورت تبدیل کرده است. این پژوهش با روش توصیفی - تحلیلی و تحلیل تطبیقی، کاربرد راهبرد «طب سوزنی شهری» را بهعنوان راهبردی نوین و متناسب برای پایداری محیطی این رودخانه بررسی میکند. با مبنا قراردادن (بنچمارکینگ) سه طرح موفق جهانی (چئونگیچئون سئول، جزیره شناور بروژ و ساحل کاستروپ کپنهاگ)، یافتهها نشان میدهد مداخلات کوچکمقیاس، هدفمند و کمهزینهای مانند ایجاد فضاهای سبز ساحلی، سیستمهای تصفیه طبیعی و مسیرهای پیادهرو میتواند به طور همزمان کیفیت اکولوژیک (افزایش تنوع زیستی، بهبود کیفیت آب)، تعامل اجتماعی و رونق اقتصادی را تقویت کند. تناسب این راهبرد برای رودخانه قشلاق، نه از شباهت ظاهری به نمونههای جهانی، بلکه از قابلیت ذاتی آن در پاسخگویی به بافت محلی ناشی میشود. ماهیت کمهزینه و مشارکتی آن با محدودیت منابع مالی شهرداری سنندج و نیاز به هماهنگی بین نهادی سازگار است. ازسویدیگر، این رویکرد با شناسایی و هدفگیری «نقاط حساس» محلی (مانند کانونهای آلودگی، اطراف پل تاریخی قشلاق یا محلات فرسوده مجاور)، قادر است با مداخلاتی هوشمندانه، چرخه معیوب آلودگی و تخریب را شکسته و اثرات مثبت را به کل سیستم رودخانه منتشر کند. درنتیجه، طب سوزنی شهری با رویکردی کلنگر و انعطافپذیر، راهبردی عملی و پایدار برای تبدیل قشلاق به یک شریان حیاتی و سبز شهری ارائه میدهد.
)